Το 1893 δημιουργείται στην Θεσσαλονίκη το ВМРО (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση). Προσπάθεια των ιδρυτών της να αποκρυφτεί ο πραγματικός της στόχος και να συσπειρώσει μαζί της όλους τους δυσαρεστημένους λαούς της Οθωμανικής επικράτειας...
Μοτό της οργάνωσης ήταν το "Η Μακεδονία στους Μακεδόνες". Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν ακόμα και Έλληνες που έπεσαν στην παγίδα αυτή, όπως ο Κορδόπουλος από το Μελένικο, στο σπίτι του οποίου έβρισκε καταφύγιο ο Яне Сандански ( Γιάνε Σαντάνσκι), από τα σημαντικά στελέχη του BMPO.
Η ίδια η οργάνωση είχε εσωτερική αντιπολίτευση, κυρίως τα στελέχη της Σόφιας, η οποία προσδοκούσε άμεση προσάρτηση της Μακεδονίας στην Βουλγαρία. Το 1902 το όνομα της οργάνωσης άλλαξε σε Върховен македоно-одрински комитет (Βερχόβεν Μακεδόνο-οδρίνσκι Κομιτέτ - Εσωτερική Μακεδονίας-Ανδριανούπολης Επιτροπή) γνωστή σε εμάς ως το "Βουλγαρικό κομιτάτο".
Ο Σαντάνσκη με τους κομιτατζήδες του έσφαξε πολλές εκατοντάδες, αν όχι και χιλιάδες, Τούρκων χωρικών στην ευρητερη περιοχη του Μελένικου .
Σύμφωνα με τον πίνακα πληθυσμού του Καζά Ζίχνας στην Μικρόπολη μέχρι το έτος 1912 κατοικούσαν 832 Οθωμανοί.
Τον Οκτώμβριο του 1912 η συμμορία του Σαντάνσκη με μπροστάρη τον κομιτατζή Τάσκα και με την βοήθεια του Οπλαρχηγού του Σαντάντσκη Πανίτσα απο το Σκρίτζοβο (Σκοπιά) κατακρεούργησαν στην τοποθεσία Μπόκ Ντερέ 250 οθωμανούς κατοίκους του πάνω Μαχαλά της Μικρόπολης. Μαρτυρίες για την σφαγή αυτή έχουμε απο εφημερίδες της εποχής, απο Βουλγάρικα ιστορικά αρχεία, απο τον Χρήστο Τέντζιο, και απο πάρα πολλούς κατοίκους του χωριού μας. Η Κυρία Ηλιάδου Ελένη το γέννος Πολητικάκη που το Πατρικό της ήταν απέναντι απο τον τόπο της σφαγής διηγείται αυτά που τους έλεγε η γιαγιά της για το βράδυ της σφαγής.
Τους κόβαν τα κεφάλια πάνω σε κούτσουρο έλεγε με τον μπαλτά. Ο μπαρμπα Κώστας ο Τάκας έλεγε πως ήταν τοσο πολλή το αίμα που έφθασε μέχρι το ρέμα κάτω απο το σπίτι του.
Σε αυτην την αποτρόπαια πράξη πείραν μέρος και δύο κατοικοι της Καρλίκοβας που είχαν προσχωρίσει στην Ε.Μ.Ε.Ο (V.M.R.O) ο πρόεδρος της Βουλγάρικης τότε κοινότητας ο ονομαζόμενος Ζήνκα Βασήλ και ο αδερφός του Ιερέα Κωσταντίνου Αντωνίου Γιωργήτσ Νάσιος .
Ο Σαντάνσκη με την συμμορία του μπέναν στα σπίτια των Οθωμανών του πάνω μαχαλά τους δέναν αδιακρίτως ιλικίας εναν μετα τον άλλον με σχοινή οδηγώντας τους στον τόπο του μαρτυρίου σε τοποθεσία στους πρόποδες του Άι Γιώργη που αργότερα ομομάσθηκε Μπόκ Ντερέ .
Μάλιστα τους υποχρέωσαν να κουβαλούνε στην αγκαλιά τους και τα ξύλα με τα οποία αργότερα θα καίγαν τα πτώματα τους.
Λόγο του βροχερού όμως καιρού τα πτώματα μείναν μισοκαμένα και μαυρισμένα για περίπου έναν μήνα.
Κανένας τους δεν βρήκε τάφο.
Οι χριστιανοί επιχείρησαν πολλές φορές, μα μάταια, να περισυλλέξουν έστω και λίγα από τα άψυχα κορμιά, για να τους προσφέρουν τον ύστατο ενταφιασμό, όπως προστάζει η πίστη και η παράδοση. Οι κομιτατζήδες, αντιλαμβανόμενοι τις προσπάθειές τους, έστησαν σκοπιές στο σημείο για να το αποτρέψουν.
Έτσι, τα σώματα έμειναν για μέρες άταφα, ώσπου αργότερα τα αποτέφρωσαν όλα.
Θα πρέπει να αναφέρουμε πως οι οθωμανοί και οι έλληνες χριστιανοί κάτοικοι ζούσαν όλα τα χρόνια ειρηνικά στο χωριό και η πράξη αυτή τους πλήγωσε βαθιά και τους γέμησε με τρόμο.
Αναφορά για την σφαγή και απο την παρακάτω εφημερίδα.
Μαρτυρία για αυτήν την σφαγή εχουμε και απο τον Κύριο Ergün Kirlikovali του οποίου ο πατέρας μή γνωρίζωντας το επίθετό του ονομάσθηκε Κιρλικόβαλης.
Μεγάλωσε την Σμύρνη διαμένει σήμερα στο Los Angeles και στήριξε την σταδιοδρομία του πάνω σ αυτήν την ιστορία. https://www.facebook.com/ergun.kirlikovali
Είμαι ένα από τα χιλιάδες τουρκικά μωρά και παιδιά που μεταφέρθηκαν λαθραία από τη Θεσσαλονίκη στην Κωνσταντινούπολη με το τελευταίο τρένο το 1912, όταν ήμουν μωρό ενός έτους", λέει θυμούμενος εκείνες τις ημέρες και προσθέτει:
Η ιστορία είναι πολύ θλιβερή.
O πατέρας μου ήταν το μοναδικό παιδί που επέζησε στο χωριό Κιλίκοβα της Δράμας, κατά τη διάρκεια του 1ου Βαλκανικού Πολέμου το 1912. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού σκοτώθηκαν ένας προς έναν από βουλγαρικές συμμορίες και σπουδαστές της στρατιωτικής ακαδημίας (που ιδρύθηκε το 1906). Αλλά ο ενός έτους πατέρας μου επέζησε από τη σφαγή. Δεν ξέρουμε πώς επέζησε ο πατέρας μου. Είτε οι δολοφονικές συμμορίες δεν πρόσεξαν ένα μικροσκοπικό μωρό ανάμεσα σε όλες τις κραυγές και τους σωρούς των αιματοβαμμένων πτωμάτων, είτε ο Βούλγαρος γείτονας είχε συνείδηση και την τελευταία στιγμή είπε "Μη σκοτώσετε αυτό το μωρό, είναι δικό μου" και το έσωσε. Το μόνο που ξέρουμε είναι το αχνό σημείωμα γραμμένο σε ένα τσαλακωμένο χαρτί που ένας ευεργέτης κόλλησε στο στήθος του πατέρα μου: "Akif son Ratıp. Γεννήθηκε το 1911. KIRLIKOVA". Εκτός από αυτό, δεν ξέρουμε τίποτα άλλο.
Πριν από χρόνια, το χωριό επισκέφθηκε μια ομάδα Τούρκων που είχαν χάσει προγόνους τους στη σφαγή. Σκοπός της επίσκεψής τους ήταν η ανέγερση ενός μνημείου προς τιμήν των αδικοχαμένων συγγενών τους, όμως η πρόταση δεν έγινε αποδεκτή από τον τότε κοινοτάρχη της Μικρόπολης. Σήμερα, με την απόσταση του χρόνου, ίσως το ζήτημα αυτό αξίζει να επανεξεταστεί ως μια πράξη σεβασμού στη μνήμη των θυμάτων και ως ένα βήμα κατανόησης και συμφιλίωσης ανάμεσα στους λαούς.
Απαγορεύεται οποιαδήποτε αναπαραγωγή, αντιγραφή, διανομή ή χρήση των κειμένων και του οπτικοακουστικού υλικού της ιστοσελίδας χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του διαχειριστή. Για οποιαδήποτε άδεια χρήσης ή σχετική πληροφορία, παρακαλούμε επικοινωνήστε στο email: home@mikropoli.com